Posts Tagged ‘noise’

COWS ‘NUGGETS AND DOOZIES – LIVE AT THE CBGB’, concerto online.

febrero 22, 2010

Home video dos Cows, banda lideraba por Shannon Selberg que fusionaba o noise, o punk e o blues coma ninguén. Éste concerto foi gravado no CBGB de New York en 1995 e incluído despois no VHS Nuggets And Doozies.

recordando a…big black.

junio 3, 2009

Big Black foron unha banda de punk-hardcore e noise formada por Steve Albini en Chicago no ano 1982.

O seu debut foi o EP Lungs, con Albini gravando case todos os instrumentos coa axuda de John Bohnen ao saxo e bataerías pregrabadas dos teclados Roland (acreditado como un membro da banda). Albini utilizou este EP para reclutar a futuros membros para a banda. Orixinalmente o disco incluía obxectos como billetes de dólar, vendas ensangrentadas, condóns, pistolas de plástico ou follas de afeitar.

Lyle Preslar, guitarrista de Minor Threat, foi membro da banda durante seis meses pero foise por culpa de enfrentamentos con Albini. En 1983 incorpórante Jeff Pezzati e Santiago Durango, ó baixo e á guitarra respectivamente, e gravan dous EP’s máis (Bulldozer e Racer-X). Pouco despois Pezzati deixa a banda e Dave Riley ocupa o seu sitio.

En 1986 aparece o seu primeiro LP titulado Atomizer o cal se fai acompañar de notas que explican as letras das cancións, case todas ofensivas, con un humor sexista e racista. O álbum chegou a ocupar o #187 do Billboard.

Un ano despois a banda abandona Homestead Records, onde gravaran todo o seu material anteriormente, fichan por Touch & Go e lanzar un novo Ep chamado Headache cunha curiosa pegatina na portada “Not as good as Atomizer, so don’t get your hopes up, cheese!”. A nota non era para chamar a atención senon que o grupo creía realmente que o disco non era tan bó coma o anterior.

Pouco despois Durango decide deixar a banda para centrarse nos seus estudios asique todos deciden que é o momento de deixalo e acabar con Big Black. Aínda así volven ó estudio para finalizar o sey segundo e último LP, o aclamado Songs About Fucking o cal incluía covers de Kraftwerk e Cheap Trick. Finalmente cada un tirou polo seu lado.

Pero aquí non rematou a cousa, en 2006 con motivo do 25 aniversario de Touch & Go as tres membros decidiron subirse ó escenario para tocar catro temas . Steve Albini dixo sobre Touch & Go ‘Este selo é o mellor que pasou na música da miña vida’.

ps’09: crónica do xoves 28

junio 1, 2009

 

Bós días, despois de un fin de semana maratoniano xa estou en condicións de facer un resumo do que vin no PS.

DDD2336 022

O meu festival comezou o xoves ás 18.15 con Women no escenario Pitchfork, vin cinco temas, o suficiente para aformar: mucho ruido y pocas nueces. Non me gustaron. De ahí ata o escenario Ray-Ban Vice para ver dous temas de The Bats, soaban ben pero tiña outros deberes que cumplir.

Despois de iso pasámonos a ver que tal soaba Spectrum, o grupo de Pete Kember (ex-Spaceman 3). 20 minutos de riffs de guitarra repetitivos e interminables. Adeu.

DDD2336 033

Aquí chegaba a primeira dura decisión The Vaselines, Lightning Bolt e The Tallest Man On Earth á mesma hora. Perdeu o noruego a aposta e imos o escenario Rockdelux onde ían comezar a banda escocesa adorada por Kurt Cobain.

DDD2336 041

Na primeira media hora The Vaselines xa tocaran ‘Son of a gun’, ‘Jesus doesn’t want me for a sunbeam’ e ‘Molly’s Lips’, asique aproveitamos para escapar ata o ATP donde Lightning Bolt estábana liando gorda. Primeiras grandes sensacións véndoos. Pogo nas primeiras final e un gran sonido e, sobre todo, esa locura de batería dominando todo. Premio para él.

DDD2336 067

Ó rematar o concerto descanso obligatorio para cear algo e coller forzas para o concerto máis esperado do día para min, The Jesus Lizard, e vaia se o foi, o concerto que máis disfrutei de todo o festival. Dende o primeiro tema saíron a comernos a todos e, se en algo diferencian do resto de bandas é por un home, David Yow. Qué bestia escénica, qué clase. No segundo tema xa estaba levitando sobre o público, aos de seguridad volveunos tolos durante todo o concerto. Steve Albini ríase dende o lateral do escenario. Unha hora de concerto e adeus. Iso foi unha reunión de verdade, moi grandes.Despois do gran concerto a metade do abono xa estaba ben invertido.

Había que facer tempo e sentámonos nas gradas a ver a Phoenix. Son un grupo de mierda e o primeiro tema xa estaba camiño do céspede do ED esperando a My Bloody Valentine. Ás 00.20 comezaron os Portishead desta edición, so que claro, nin teñen temas para competir con os de Bristol nen a actitude de estes, asique non tiña moitasa esperanzas de ver algo grande. Trabuqueime. foron moi grandes nos primeiros 40 minutos, o tempo xusto que pode aguantar un oído medio humano o volume ó que tocan estos colgados. Comezaron moi ben e gustándome moito para acabar pedindo á hora, como no fútbol. Despois de ‘Feed me with your kiss’ e, como non, ‘You made me realise’ destrozáronos os tímpanos con 15 minutos de ruido apocalíptico e infernal que ben se podían aforrar xa que resultou insoportable.

O meu día rematou con Aphex Twin no Rockdelux atacando súa faceta máis minimal, cousa que se agradeceu despois do vivido anteriormente. Cando comezou a meterlle máis caña á mesa foi tempo de ir a descansar.

Aínda nos quedaban dous duros días máis por diante…

 

Texto, fotos e vídeos por dominoes.

boris ‘live at criminal records’, online.

mayo 16, 2009

Concerto da banda xaponesa Boris gravado o 22 de outubro de 2007 na tenda de discos Criminal Records de Atlanta. Trátase da interpretación do tema ‘The Evil One Which Sobs’ de máis de 30 minutos de duración (aquí dividido en 5 partes).